حس

دیگر احساس می کنم نوشتن فایده ای ندارد. صحبت های خود را از دریچه وبلاگ به داخل سلول های مغز خود می برم به امید روزی که بتوانم آن ها را آزادانه و بدون ترس در اینجا یا جایی دیگر بیان کنم.

به عنوان آخرین حرف می گویم که  همواره باید در مورد رفتارهای افراد تفکر و قضاوت کرد. اگر کار اشتباهی انجام می دهند فقط باید به نقد و یا بررسی و احیانا تنبیه آن کار اشتباه پرداخت. نباید به راحتی شخصیت فرد را زیر سوال برد. کار ما با اصلاح فرآیندهایی که در طول تاریخ گرفتارش بوده ایم درست می گردد. اصلاح فرآیندها در قالب اصلاح رفتارها امکان پذیر است.

احساسی نباید عمل کرد و همواره باید رفتاری مبتنی بر عقلانیت و آینده نگری داشت. شما و خودم را سفارش می کنم به اصلاح خویش و اصلاح فرآیندها.

به امید دیدار تا روزگاری دیگر.

امید رفت، آرزو ماند
شادی رفت، اندوه ماند
صداقت رفت، دروغ ماند
زیبایی رفت، زشتی ماند
خوبی رفت، بدی ماند

و چه تناقضی دارد این رفنتن­ها و ماندن­­ها.
ما را در میان این تاریکی­ها تنها مگذار که تو بالاترین روشنایی­هایی.

ای آنکه همیشه می­مانی.

تا امروز نمی دونستم که اگر یک خانمی بخواد مهریش رو به اجرا بگذاره، میتونه تمامی اموال مرد رو که با سند به نامش هست رو بدون درخواست تجدیدنظر مرد مصادره کنه.
حالا اگر مهریه بالا باشه به راحتی زن می­تونه مرد رو از هستی ساقط کنه. بنده خدا اون مردی که قسطی رفته ماشین، خونه و امثال اینها رو خریده باید همه رو ببخشه به خانم. انگار که مرد هیچ نقشی توی زندگی نداشته و خانم همه کارها رو کرده. 

قبول دارم که زن ها حق طلاق ندارند و تنها از طریق اهرم مهریه یک زن مظلوم می تونه از مرد ظالم طلاقش رو بگیره. ولی مردهای مظلوم و ساده  زیادی هم هستند که زندگیشون با همین قانون تباه میشه.

قانون باید طوری باشه که به هر دو قشر کمک کنه. این قانون نباید دو رو باشه. به ظاهر با نام مهر و عشق و در باطن مقاصد دیگری داشته باشه.

توی کشورهای غربی مرسوم هست که زن و مرد دارایی هاشون رو بعد طلاق نصف می کنند. این قانون خیلی عادلانه و خوب است. ولی ما که ادعای مسلمانی داریم و می­گوییم که برای همه چیز راه حل داریم .... چی بگم.

ولی نمی­دونم چرا سوختم.

دانشجو: مشکل من همینه که شما نمی فهمید!

من(البته توی ذهنم): . دانشجو هم دانشجوهای قدیم.