حس

جام جهاني يراي ايران تمام شد. اين جام هم فرصت بسيار خوبي بود تا بسياري از عادات نادرست که در لا به لاي وجود بيشتر ما ايرانيان نهفته بود را بهتر مشاهده کنيم. عاداتي که در پناه ظواهر موجه و سخنان زيبا نهفته مانده است.

انتقام گيري از يکديگر و در گيري بعد از باخت در بازي اول و حتي دوم ==> صبر نداريم و خيلي زود از تلاش خسته مي شويم.

دل بستن به کريمي و انتقاد از تعويض او در بازي با پرتغال ==> هميشه به يک منجي اميد داريم و از روي عقل و منطق شرايط را تحليل نمي کنيم.

پذيرش ترس برانکو از به کارگيري جوانان و انتقاد از بازيکنان قديمي به جاي انتقاد ازتفکر برانکو==> هميشه از تغيير مي ترسيم. چشمان خود را بر اينکه ديگر دوران تفکر ترسوي برانکو تمام شده است بستيم و با يادآوري ايام خوش گذشته به جاي برانکو خود را تغيير داديم و ترسيديم.

تحليل ها ي شتاب زده و احساسي از بازي هاي تيم ملي توام با عصبيت ==> در شکست ها تنها کسي که مقصر نيست خودمانيم.

زير آب زني اعضاي تيم ملي و رئيس فدراسيون ==> از هر روزنه اي براي تصفيه حساب و انتقام گيري استفاده بهينه مي کنيم، حتي اگر بعدا ضايع شويم.

عدم تمايل به شنيدن نظرات متفاوت با ديدگاه هاي ما و ناراحت شدن از آن نظرات ==> هيچ وقت شنونده هاي خوبي نيستيم در عوض تا بخواهيد سخنرانان قهاري هستيم.

اتفاق نظر همگان بر تغيرات اساسي و بنيادي در حوزه فوتبال و اينکه تا کنون همه کار هاي انجام شده اشتباه بوده است ==> هميشه راحت ترين راه را انتخاب مي کنيم. همه تجربيات و درس هاي قبلي را فراموش کرده و دوباره از اول براي همه چيز تلاش و هزينه مي کنيم. دوباره بعد از مدتي به همان جاي قبلي مي رسيم. انگار دوست داريم هر چند وقتي همه چيز را خراب کنيم ولي دوباره آن ها را مانند قبل بسازيم.

حواس پرتي از اتفاقات مهم ديگري که در اين مملکت در طي اين مدت افتاد ==> هميشه گول تبليغات را مي خوريم. همواره هم عده اي هستند که با تبليغ و بزرگ نمايي و سوء استفاده از احساسات مردم اشتباهات خود را مي پو شانند و يا کار هاي خود را در غفلت مردم پيش مي برند.

...

خدا کند در جام هاي بعدي خوبی های ما بيشتر از عيب ها به چشم بيايند.