حس

حرف های زیادی برای گفتن در این مدت داشتم و نزدم. صادقانه بگویم که بیشتر از سر ترس بود این حرف نزدن.

دیگر احساس می کنم نوشتن فایده ای ندارد. صحبت های خود را از دریچه وبلاگ به داخل سلول های مغز خود می برم به امید روزی که بتوانم آن ها را آزادانه و بدون ترس در اینجا یا جایی دیگر بیان کنم.

به عنوان آخرین حرف می گویم که  همواره باید در مورد رفتارهای افراد تفکر و قضاوت کرد. اگر کار اشتباهی انجام می دهند فقط باید به نقد و یا بررسی و احیانا تنبیه آن کار اشتباه پرداخت. نباید به راحتی شخصیت فرد را زیر سوال برد. کار ما با اصلاح فرآیندهایی که در طول تاریخ گرفتارش بوده ایم درست می گردد. اصلاح فرآیندها در قالب اصلاح رفتارها امکان پذیر است.

احساسی نباید عمل کرد و همواره باید رفتاری مبتنی بر عقلانیت و آینده نگری داشت. شما و خودم را سفارش می کنم به اصلاح خویش و اصلاح فرآیندها.

به امید دیدار تا روزگاری دیگر.